Wij zijn weer thuis

Naar huis

Rond half tien zijn we vertrokken voor de terugweg naar huis, 273 km.

Auto techniek

De terugreis verliep voorspoedig. Ik heb de auto/caravan-combinatie met de cruisecontrol op 75 km/uur gehouden. Harder dorst ik niet na die laatste slingers enige tijd geleden. In de Ardennen heb ik de Lowdrive aangezet waardoor de motor op 4000 toeren kon blijven lopen. Je verbruikt dan wel meer brandstof maar de motor heeft zijn maximale koppel bij 4500 toeren, dus kan je altijd op de motor afremmen als je een steile helling af gaat. Ik probeer de rem zoveel mogelijk te ontzien.

Verkeersproblematiek

Tussen Luik en Maastricht waren wat spannende afslagen. Je moet een aantal keren een afslag nemen, soms rechts en dan weer vrij plotseling links. Dan moet je de Garmin navigator in de auto maar loslaten en gewoon Maastricht volgen.

Ietsje file

Bij Maastricht was wat file maar we hadden wat afleiding door de radio die gewoon weer het vertrouwde Nederlandse geluid gaf. We waren rond half drie thuis.

Uitgezakt

We waren wat verreist, ik heb nog wat spullen uit de auto gehaald en verder niet veel gedaan.

Kleine check

Een controlelampje van de zonnelader in de caravan bleef constant uit. Thuis had ik de juiste meetapparatuur om te kunnen constateren dat de lader wel gewoon werkt. Ik had 0,4 A laadstroom bij een bewolkte lucht. We kunnen eind van de week dus zonder zorgen naar het NTKC-terrein in Ouddorp. Ze hebben daar geen elektriciteit, dan is een werkend zonnepaneel op je dak heel handig...

Nieuwe plannen

Komende dagen wat klussen afhandelen en dan maar weer naar Ouddorp. Het is toch wel leuk in een caravan...

E I N D E    V A N     D E Z E    B L O G

Aangekomen in Belgie, Bastogne, camping de Renval

Camping de Renval in Bastogne, Belgie

Onze onvolprezen Garmin wees ons de afgesloten achteringang...

Dit is een heel dure camping, we moeten 24 euro betalen per nacht. Wel ff vooruitbetalen voor de eerste nacht. Maar dan heb je wel heel goed internet, overal een sterk signaal!

De Aldi is om de hoek, evenals de Carrefour supermarkt. Het tankstation is aan de overkant en ik zag net dat er heel veel getankt werd, ook op zondag.

Er is warm water voor de afwas en uiteraard koud water waar je met je tank/gieter goed bij kan. De toiletgebouwen zien er schoon en verzorgd uit. Echter, je blijkt muntjes nodig te hebben om te douchen. Een van de automaten is met brute kracht opengebroken. Misschien kan je daar dan gratis douchen? Ik heb nog niet kunnen achterhalen waar ik het chemisch toilet moet legen. Dat moet dan morgenochtend maar in het toilet aan de herenkant...

De camping is wat deprimerend. Er zijn rijen lang onwaarschijnlijk veel vaste standplaatsen. Het ziet er allemaal best keurig uit maar we voelden ons er al meteen niet thuis.

We hebben besloten morgen naar huis te rijden. Niet zo gunstig op maandag maar na 100 km zijn we in Maastricht en dan maar de NL-file in.

's-Avonds lig ik in bed wat nieuws te zappen op de iPad. Daar zit ook een notepad-editor op. Ik maak dan vaak wat aantekeningen die ik later uitwerk. Gisteren heb ik een hele pagina maar op de blog gezet. Ik had niets anders te melden en vond dat ik altijd wel erg neutraal en afstandelijk zat te bloggen.

We hopen maandag in de loop van de middag weer thuis te zijn. Dan komt er meteen een hoop op je af:

- de kleinkinderen weer zien, en de kinderen natuurlijk

- administratie

- huis schilderen aan de buitenzijde

- misschien ook binnen?

- veel zooi opruimen, misschien marktplaats.nl

- met Lon het medisch circuit in, ze heeft voortdurend veel pijn na die heupoperatie van september

- wat garantieperikelen met de caravan oplossen

- Boris moet wat injecties (deden we altijd goedkoop in Portugal)

- de laptop repareren of een ander kopen

- de auto moet ook weer een beurt

- oh ja, het huis in Utrecht is verkocht, dus gas/water/licht/hypotheek/notaris/makelaar/caretaker

- we willen de douche verbouwen, moet eigenlijk in de zomer gebeuren

waarom wilden we eigenlijk naar huis?

Als Lon dit straks leest wil ze meteen door naar Ouddorp. Dat doen we dan zo spoedig mogelijk... Maar eerst ff naar huis.

Losse eindjes

Emoties

Een lange reis in het buitenland

Emoties

Straks in april is het al weer een jaar geleden dat John overleed. Groot, sterk, zijn eigen humor. We zagen elkaar een paar maal per jaar, te weinig, spraken elkaar wat vaker via internet, te weinig. Zoveel plannen, kinderen, kleinkinderen, vrouw, hobbies. Tonnie moet nu alleen verder.

Vorige week zocht ik wat informatie over een camping die we vorig jaar bezochten. Ik las Lon een stukje voor. Plotseling was daar het fragment van Meeuwis die met zijn vriendin alle standen van het ziekenhuisbed uitprobeerde. Mijn stem brak, de tranen schoten in mijn ogen. Ik kon niet verder voorlezen.

 Wat moet ik hier mee?

Wilders scandeerde minder minder minder. Ik was witheet toen ik dat hoorde.

Ik heb persoonlijk geen negatieve ervaringen op dit vlak. Maar ik kan me wel behoorlijk opwinden over berovingen, verkrachtingen, overvallen en inbraken. Even laat je je gaan, ben je het helemaal eens met de reaguurders op geenstijl.nl. Maar ja, doodschieten, opgeruimd staat netjes en laat het graf maar open we pissen het wel dicht gaan wel erg ver. Dat is ook geen oplossing. Wat dan wel? Ik weet het niet.

Jaren geleden zijn we in een grote stad in Belgie verdwaald. Het regende vreselijk en we wisten niet meer welke kant de camping was. We belden aan en vroegen welke kant we op moesten voor de camping. Een Marokkaan zei dat de camping te ver weg was, stap in de auto, ik breng jullie ff. Dat was inderdaad een flink stuk rijden, onze zitplaatsen waren doorweekt, hij wilde geen vergoeding, no problem! Zo'n Noord Afrikaan kan toch nooit meer stuk?

Vandaag brood halen aan de overkant. De bakkersvrouw had al een paar keer gezien dat ik het stokbrood gewoon in tweeen brak om het in de rugzak te krijgen. Zonder te vragen sneed ze het nu met een groot mes doormidden! Ik zei dat hun brood 's-avonds nog steeds geweldig smaakte. Dat de Hollandse bakkers dat niet zo lekker konden bakken. Dan blijf je toch in Frankrijk, zei ze.

We spreken weinig mensen gedurende deze reis. Dat, terwijl we toch vrij lang op een plek staan. Iedereen trekt zich na zes uur terug, alle ramen dicht en tv kijken. Er ziin heel veel mensen die maar een dag blijven. Vandaag wel wat gezelligheid met wat Engelsen en Schotten trouwens.