Prachtig weer in Frankrijk. We blijven nog even

Eten

Vandaag heerlijk buiten de deur gegeten. Lon begon al wat te herstellen van de griep-aanval maar veel eten doet ze nooit. En dus kwam de kok weer verhaal halen. Of er wat mis was met de salade misschien? Ik heb in mijn beste Frans uitgelegd dat alles dik in orde was. Zelfs het praktisch rauw gepocheerde ei heb ik de hemel ingeprezen. De haar in de amuse van Lon hebben we maar niet genoemd...

Vorige week in St Bourg Marie was het trouwens ook feest. Op mijn verjaardag zaten we in een praktisch onverlichte en koude zaal gezellig met zijn tweetjes mijn verjaardag te vieren. Bob en Eef hebben het eten nog wat opgefleurd door via de telefoon een verjaardagsliedje te zingen. Vanwege mijn slechte gehoor had ik mijn mobiele telefoon op de luidsprekerstand staan zodat de hele zaal (wij tweeen , de kok en de serveerster) kon meegenieten. De kok kwam deze maal geen verhaal halen; ik had van te voren uitgelegd dat Lon niet veel eet.

Het weer

Het weer is hier fantastisch! Voor het eerst in drie weken eigenlijk. We hadden steeds miezerig weer maar het is nu al dagen droog en helder en dus 's-nachts heel koud. Elke dag maak ik een wandeling langs de rivier met drie honden, Boris en de twee honden van de camping. Die kunnen het prima met elkaar vinden. Heel leuk om die grote lummels te zien hollen achter een tennisballetje. Het teefje, Djina, is onvermoeibaar. Bico, de reu, heeft artritis en krijgt af en toe een gemakkelijk balletje zodat hij niet al te veel hoeft te hollen en weer afremmen. Als hij te druk is verrekt hij 's-avonds van de pijn, het beestje heeft artritis. Boris heeft daar allemaal geen last van. Een bal interesseert hem geen bal, hij wil niet de rivier in en spelen is er eigenlijk ook niet bij. Hij loopt gemiddeld wel mee maar gaat steeds ver weg en reageert amper als ik hem roep. Wat een ramphond eigenlijk!

Wie heeft de grootste?

Op de vorige camping overkwam mij het volgende.

Ik sta de middag voor vertrek naar een andere camping de auto opnieuw in te richten. Een Nederlander die een aantal uren geleden met zijn caravan was aangekomen kwam een praatje maken. Een mooie grote Volvo trok een dito caravan.
Ik kreeg de drukregelaar niet van de gasfles. Misschien iets te vast aangedraaid, of vastgekrompen door de koude. Ik vroeg hem of hij het wilde proberen. Misschien had hij sterkere handen. Hij draaide de verkeerde kant op waardoor de drukregelaar nog vaster kwam te zitten. Ik kon hem niet overtuigen dat hij de andere kant op moest draaien. Een gasfles heeft linkse draad. Uiteindelijk heb ik maar een tang uit de gereedschapkist in de auto gehaald. Even draaien en de drukregelaar was los. Ik liet hem zien wat linkse draad is. Het interesseerde hem niet.
Hij had meer oog voor mijn auto, een Subaru Forester. Mooie sterke kar vond hij. 4WD, en een sterke motor, een echte trekker. Tja, daarom hadden wij deze auto ook uitgekozen. Grappig, ik vond juist dat hij een stoere kar had.

Plannen

We laten Spanje en Portugal schieten en blijven in Frankrijk. Komende week gaan wij richting Bretagne. Is ook een heel eind weg maar wel al een stukje richting Nederland. Als we eerst naar Portugal gaan moet je dat hele eind ook weer terugrijden. Dus Portugal komt eind September maar aan de beurt, als we weer geld hebben...

Vliegtuig weg

We volgen het nieuws via Radio 1, www.nu.nl en de weekend-editie van de Volkskrant. Af en toe het Journaal of een nieuwsrubriek via uitzendinggemist.nl.

Nieuws is soms erg. Soms dichtbij en soms weer veraf. Maar het blijft nieuws. Door het beroep van Bas, gezagvoerder op een airbus, zijn we meer dan normaal gespitst op vliegtuigzaken. Hoor je dat er een vliegtuig van de radar verdwenen is dan is de eerste vraag: welke maatschappij. Vervolgens even kijken of de kinderen nog online op Skype zitten. Nieuws raakt je pas echt als het dichtbij komt.