In Limburg, Margraten/St. Geertruid

In Limburg, de Heerkuil

Vrijdagmorgen zijn we alsnog vertrokken. Het waaide behoorlijk onderweg. Omdat er geen stormwaarschuwing was gegeven door de ANWB/KNMI hebben we ons niets van de wind aangetrokken.

Een paar uur later stonden we op het NTKC-kampeerterrein “de Heerkuil” in Margraten/St. Geertruid. We zijn de enige kampeerders hier. Dat betekent helemaal alleen en alles is op slot. Op het sleuteladres vlakbij het kampeerterrein heb ik de sleutel opgehaald. Nu hebben we in ieder geval water en in een kast een stopcontact met 220 V.

Stroomperikelen

Die 220 V gaan we straks hard nodig hebben want de accu raakt langzamerhand leeg. Toen we aankwamen was hij goed vol. Ik heb de elektrische ventilator van de gaskachel maar niet gebruikt en ook zijn we ’s-avonds heel zuinig met de LEDverlichting. Overdag met een bleek winterzonnetje krijg ik maar een lullige 250 mA uit het zonnepaneel. Dat is veel te weinig, de accu komt amper bij.  Kennelijk is het zonnepaneel te klein voor ons. Dat is heel erg balen op een gloednieuwe caravan. Ik heb de caravandealer gevraagd een zonnepaneel te monteren omdat we vaak zonder stroom kamperen bij een kampeerclub die geen stopcontacten op palen heeft staan. Ik vrees dat ik een druppellader heb die er voor zorgt dat de accu in de  stalling niet leeg raakt. Nou ja, dan moet ie natuurlijk niet binnen staan… En een acculader heb ik natuurlijk thuisgelaten want we hebben immers een zonnepaneel.

Lappetito

Tijdens een eerste wandeling met Boris in het dorp kwam ik een nieuw restaurant tegen “Lappetito”.  Ze zijn net vier maanden open en hebben alleen maar pizza’s uit een houtgestookte oven. We hebben er nu een paar maal gegeten en ik moet zeggen: prima tent. Alleen rekenen ze heel creatief wat extra’s als je samen maar een pizza neemt! Vind ik vrij lullig.

De nieuwe caravan is nog steeds wennen. Alles heeft weer zijn eigen plaatsje en dat is net weer anders dan afgelopen weken toen we in Drente op een camping stonden. Lon zoekt zich steeds wezenloos. Dat komt ook omdat ik soms een kastje anders inricht omdat dat mij gemakkelijker lijkt…

Kaplaarsjes met afgezakte sokken

Het pad achter het kampeerterrein is behoorlijk blubberig en er zijn veel diepe plassen. Je kunt dan wel proberen langs de rand te lopen maar het is niet handig je dan vast te houden aan het prikkeldraad van het hekwerk, dat is namelij schrikdraad ontdekte ik vorig jaar! In het dorp is een “Boerenbond” winkel. Ze hadden laarzen in mijn maat. Heerlijk gevoerde korte kaplaarsjes. Maar, alles heeft zijn keerzijde, ik loop mijn sokken uit waardoor ik al na 500 meter met blote hielen in de laarzen sta. Misschien zijn mijn sokken te groot? Straks maar eens proberen met twee paar over elkaar heen.

Boris is ongehoorzaam

Boris heeft vanmiddag weer lekker losgelopen. In de verte kwam een dame met twee grote bruinwitte labradors aan. Op verzoek heeft ze haar honden aangelijnd zodat ik er langs kon. Toen heeft ze me uitgelegd (ze heeft al 30 jaar honden) dat je ze beter gewoon los kunt laten dan zoeken ze het zelf wel uit. En inderdaad, ze liepen gewoon lekker naast elkaar, helemaal niets aan de hand. Ik heb dus een probleem, ik ben een gestressde kip, Boris niet. Alleen blijft het een probleem dat hij vaak gewoon geen zin heeft te komen als ik hem roep. Ik geef hem vaak wat lekkers als hij na tig keer roepen al komt, maar dat werkt ook niet echt goed. Het lijkt wel alsof hij denkt dat ie pas wat lekkers krijgt als ik hem precies zes keer heb geroepen.

Internet-perikelen

Afgelopen zaterdag heb ik via mijn telefoon de weekend-Volkskrant gedownload via mijn telefoon. Je kunt een telefoon op ‘tethering’ zetten en dan werkt hij via het Vodafone netwerk als internet-punt. Ik had verwacht een tiental megabytes kwijt te zijn. Maar ik heb ook nog even wat nieuws gezapt op NU.nl en dat heeft al met al bijna 250 MB gekost, de helft van mijn beltegoed van een maand. Misschien dat er op die iPad nog een update gedownload is misschien, ik weet het niet. Nu ben ik maar wat voorzichtiger. Daarom ook geen foto bij deze blog, deze keer, volgende keer beter. In Luxemburg hebben we in ieder geval weer internet. Deze blog heb ik met Word ingetoetst op de laptop en die kan ik dan via mijn telefoon weer op het internet zetten.